5 sene yurtta kaldım, 3 senesinde 3 kşilik; sonra 2 senesinde tek kişilikti odam. Beraber yaşarken neler oldu neler.. Arkadaşım düştü kalça kemiğini zedeledi gece hastaneye götürdük, kar yağan gecelerde birbirimize korkunç hikayeler anlatırken pencereye vuran iri ve ne olduğunu çözemediğimiz bir cisimle ödümüz patladı günlerce ışığı kapatamadık, müdire hanımla bol bol mahalle karısı gibi kavga ettik, çamaşırlarımız iyi yıkanmadı bazen.. Hatta 18 kişilik kullandığımız ortak buzdolabına koyduğumuz tatlılar daha o gün başkası tarafından yendi :( Nasıl da üzüldük.. Sürekli yeni ketçap alıyordum ertesi güne bitiyordu, ben de artık kızıp başkalarının ketçaplarından yemeye başlamıştım :)
Sonunda müdire hanımla çok kötü kavga ettim ve tek kişilik başka bir yurda geçtim. Öyle rahatladım, öyle şükrettim ki inanamazsınız; son iki senemi huzur içinde geçirdim.
Beraber yaşam olan yurtlarda insan bir süre sonra kendisiyle başbaşa kalamamanın sıkıntısını yaşıyor. Hep birileriyle iç içesin, her hareketin kontrollü. Tabii bu dikkatli ve özenli kişiler için geçerlidir.
Yani kısacası yurt ortamı arkadaşlarının durumuna göre iyi ya da kötüdür bence, ama bu tür şeyleri pek de tınlamayan birisi için yurt olmuş ev olmuş farketmez. Yeter ki gece yatabileceği biryer olsun.